عزادار حسینیم، ماتم‌زده امام شهید

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی نسیم اشراق به نقل از «موج‌رسا»؛ محرم از راه رسیده؛ ماهی که نه‌تنها در تاریخ، که در اعماق وجدان ما ایرانیان، حماسه‌ای بی‌زوال و اندوهی جاودان را تداعی می‌کند.

اما امسال، ورود این ماه با داغی تازه و عظیم‌تر بر دل‌ها همراه شده است؛ داغی که رنگ و بوی محرم را دگرگون ساخته. محرم امسال، حزنِ ما لایه‌ای دیگر دارد؛ چرا که هم‌زمان با پوشیدن جامه‌های عزا برای سالار شهیدان (ع)، در سوگِ رهبری نشسته‌ایم که خود آیینه‌دار تمام‌نمای نهضت حسینی بود.

از یک‌سو، عطشِ کربلا و مظلومیت خاندان پیامبر را در جان داریم، و از سوی دیگر، جای خالی علمداری را حس می‌کنیم که وارث راستین آن مکتب بود. رهبری که در فراقش، گویی بخشی از استوانه‌های این قیامِ هماره‌تپنده از میان ما رخت بربسته است.

اکنون که در مجالس سوگ، سیاه‌پوش حسین (ع) می‌شویم، خود را بیش از پیش در مسیر آن امام شهید می‌بینیم؛ چرا که او درسِ «هیهات منا الذله» را در عمل، به ما آموخت و ثابت کرد که تا پای جان، بر سرِ عهدِ عاشورایی ایستاده است.

این اندوه، ریشه‌دار و عمیق در باورهای ماست. در این روزها که بر مظلومیت کربلا می‌گرییم، ناگزیر از یادِ داغ‌های نرفته سال‌های اخیر نیز اشک می‌ریزیم. داغِ ترورِ ناجوانمردانه سردارانی را هرگز پاک نخواهیم کرد که با تدبیر و شجاعتشان، امنیت این آب و خاک را تضمین کردند؛ از شهید میناب و مادران داغ‌دار ناو دنا گرفته تا بسیجیانی که با لبیک به «هل من ناصر» زمانه، جان خویش را نثار حریم ایران کردند.

هرگاه به یاد مادری می‌افتیم که از فرزند شهیدش، تنها یک لنگه کفش به یادگار مانده، تصویر خیمه‌گاهِ سوخته کربلا و عطش کودکان حسین (ع) در جانمان زنده می‌شود. ما این اشک‌ها را، نه در فراقی ساده، که نذرِ پیمانی دوباره با آرمان‌های والای آن شهیدان می‌دانیم.

مجالس امسال، آمیزه‌ای از سوگِ کهن و میثاقی تازه است؛ در میان نوحه‌های عاشورایی، سرداران شهید را هم نوحه می‌کنیم و با هر قطره اشک، فریاد می‌زنیم که خونِ آنان پایمال نشده و نخواهد شد.

اما پیامِ عاشورا، فراتر از یک روضه و تاریخ مقطعی است. این مکتب، مشیِ روشنِ ایستادگی در برابر هر جلوه‌ای از یزیدی‌گری است، در هر عصر و سرزمینی که زور بر حق چیره شود. عاشورا به ما آموخته که معیارِ تشخیص، اشخاص و نام‌ها نیستند؛ بلکه عدالت، ظلم‌ستیزی و زیر بارِ ستم نرفتن، جوهره این نهضت است. در روزهایی که دشمنانِ این مرزوبوم با تمام توان، برای خدشه در وحدت ملی ما سنگ‌اندازی می‌کنند، مجالس اباعبدالله (ع) می‌توانند و باید به کانونِ تپنده همبستگی تبدیل شوند. این محافل، باید فارغ از هر نگاهِ گروهی، دل‌ها را زیر پرچمِ واحدِ «حسین مِصباحُ الهُدی» گرد هم آورد و نشان دهد که ملت ایران، با وجود همه داغ‌ها، از پا ننشسته است.

ما داغ‌دارِ حسین (ع) و داغ‌دارِ امامِ شهید خود هستیم. ما سربازانِ گمنام و سردارانِ پرآوازه‌ای را سوگواریم که در دل دریا، در مسیر لانچرها و در دفاع از حریم ولایت، جان باختند.

امروز، با در آغوش گرفتنِ این دو داغِ عظیم، این محرم را نه با زبونی و ناله‌های سست، که حماسی‌تر و با شکوه‌تر از هر سال، به پیش خواهیم برد. ما می‌خواهیم با عزاداریِ بی‌نظیر خود، فریاد بزنیم که راهِ سرخِ شهادت، ادامه دارد و ما تا رسیدن به قله‌های پیروزیِ آرمان‌های شهدا، سینه‌های خویش را گرمِ این سوگ و این میثاق نگاه خواهیم داشت.

نویسنده: محمدرضا احمدی، استاد دانشگاه.